Kerstwens

wens-2017

Kerstmis, een nieuw jaar inluiden…
Het is niet voor iedereen vanzelfsprekend gezellig. Pijn en verdriet, het gemis van een geliefde, herinneringen die niets anders dan pijn doen.
Kerstmis, het is voor sommigen van ons een moeilijke periode. Dagen waarin je geconfronteerd kunt worden met dat wat je niet hebt.
Of dat wat je ooit had en nooit meer wilt.

Wees lief voor jezelf.
Zorg goed voor jezelf.
Kerstmis mag zijn zoals jij het graag wilt, waar jij je prettig bij voelt.
Niets moet, veel mag.
Weet dat alles okee is.

Namens Jeugd over-winnen wens ik je goede dagen toe.

Brigitte

 

 

 

.

FAS (foetaal-alcohol-syndroom)

roos

#ikkijknietweg

Slaan, schoppen, seksueel misbruik. Het zijn een paar vormen van kindermishandeling. Er zijn ook vormen van kindermishandeling die bij veel Nederlanders minder bekend zijn. Denk daarbij aan kinderen van moeders die alcohol dronken tijdens de zwangerschap. De zogenaamde FAS-kinderen. Ook dat is kindermishandeling.

FAS is één van de allerbelangrijkste bekende te voorkomen oorzaken van een verstandelijke handicap en geboortedefecten bij kinderen. Als een vrouw gedurende haar zwangerschap alcohol drinkt, bestaat de kans dat haar kind geboren wordt met FAS. FAS is een levenslang ziektebeeld, dat lichamelijke en geestelijke gebreken veroorzaakt. FAS wordt gekarakteriseerd door abnormale gezichtsafwijkingen, vertraagde groei en neurologische afwijkingen. Kinderen en volwassenen (want ieder kind met FAS wordt uiteindelijk een volwassene met FAS) kunnen problemen hebben met leren en studeren, met hun geheugen, met hun spanningsboog, met hun communicatie, met hun zicht of hun gehoor, of een combinatie van al deze problemen. Deze problemen zorgen ook voor problemen op school (communicatieproblemen en aandachtstekorten) en problemen om met anderen om te gaan (sociale problemen). FAS is permanent en gaat nooit over. Het heeft zijn invloed op alle gebieden van het leven van een patiënt en het leven van diens familieleden (bron: http://fetal-alcohol-syndrome.blogspot.nl/)

Roos Haase is een fantastische vrouw en zij zet zich al jaren in voor kinderen met FAS. Zij doet dit door voorlichting te geven, op Facebook haar verhaal te vertellen op een prachtige wijze en door continu aandacht te vragen voor dit probleem. Klik hier voor het bekijken van de website van Roos.

Deze week deel ik de bandjes van Roos uit aan collega’s en vraag ik daarmee aandacht voor alle kinderen. FAS-kinderen, kinderen die niet gehoord of gezien worden, kinderen die honger lijden doordat ouders hen geen eten geven, kinderen die voor geld uitgeleend worden voor alle (on)denkbare doelen. Alle kinderen! Kinderen vind ik belangrijk en ik zet me voor hen in. Ik strijd voor hen waar dat nodig is.

Cerita draagt het bandje met net zoveel trots (wat een geweldige dochter heb ik toch!) en zij zal ook uitleg geven aan allen die willen weten waar het bandje voor is.

Met trots steun ik Roos in al haar missies. En wat voel ik me bevoorrecht om haar te mogen kennen en steunen! <3

Morgen een blog over ouderverlating en ouderverstoting. Lijkt hetzelfde, toch een wereld van verschil! In beide gevallen lijdt het kind eronder!

 

 

.

Week tegen kindermishandeling

weektegenkm

 #ikkijknietweg

De week tegen kindermishandeling gaat vandaag van start! Van 14 t/m 20 november zullen we in Nederland zoveel mogelijk aandacht besteden aan openheid, inzicht, signalering van kindermishandeling. Elke vorm. Aandacht voor elk kind dat op dit moment, wanneer jij dit leest, zich eenzaam en alleen voelt. Kijk niet weg!

Ik hoor het nog steeds regelmatig om me heen. ‘Bij mij in de familie gebeurt dit niet, nee, echt niet.’ Laat ik je vertellen dat het bij iedereen kan gebeuren. Sterker nog, of je nu een jongen of een meisje kent… of je een buurmeisje of buurjongetje van 4 of 13 jaar kent… of je je buurman of buurvrouw zo goed kent dat je zeker weet dat hij of zij nooit… En zo kan ik alle voorbeelden opnoemen.

Dagelijks worden er kinderen in ons land seksueel misbruikt, geslagen, zijn getuige van geweld., vastgebonden, uitgescholden, uitgehongerd, uitgeleend voor geld, niet gezien en simpelweg verwaarloost. We zien het niet. En soms erger… we willen het niet zien. Onder het mom van ‘ik bemoei me liever niet met andermans zaken’ blijft kindermishandeling doorgaan. Gelukkig niet in alle situaties. Gelukkig komen we steeds meer in opstand. En dat is hard nodig!

In het hele land zullen de hele week lezingen, voorlichtingsbijeenkomsten en meer activiteiten gehouden worden. Door soms professionals, veelal ook door lotgenoten. We gaan met z’n allen hard aan het werk de hele week! We bloggen, we praten, we zwijgen in geen enkele taal! We kijken niet weg en dat is precies wat we van jullie vragen. Doe mee! Retweet al onze berichten op Twitter. Deel al onze berichten via Facebook. Help mee om de kinderen van nu te laten bestaan. #ikkijknietweg is DE hashtag deze week.

 

Brigitte

 

ZIE iedereen als mens, niet alleen de bagage

zie-rene

En daar stonden we dan, op het Eemplein in Amersfoort. Daar werd vandaag de foto expositie ZIE van Judith Keessen geopend. Samen met enkele vrouwen met een geweldservaring stond ook René daar. Naar het billboard (wat is dat ding gróót!) te kijken waar hij op stond afgebeeld. Als man die er zijn levensmissie van heeft gemaakt om ervoor te zorgen dat huiselijk geweld stopt. Want dat het kan stoppen, daar is René wel van overtuigd. Voor hem kwam die hulp niet op tijd. Wat inhield dat hij uiteindelijk in 2013 de grens overging en hij geweld heeft gepleegd in de thuissituatie. Ja, hij was gewelddadig naar zijn ex-echtgenote toe. Een feit waar hij voor opgepakt en afgevoerd is (in bijzijn van zijn kind) en later ook voor is veroordeeld. Jaren van behandeling volgden en René heeft in die tijd veel, heel veel over zichzelf geleerd. Hij leerde zichzelf kennen zoals hij was, met alles erop en eraan. Hij leerde ook zoeken naar de oorzaak van zijn destructieve gedrag, dat hij vervolgens goed heeft aangepakt. Zo heeft hij tijdens de verplichte behandelingen een signaleringsplan over zichzelf gemaakt. Geloof me, dit is nog niet zo heel makkelijk. Je moet jezelf tot op het bot leren kennen. Ook de delen die je niet fijn vindt om naar te kijken. Juist daar word je met je neus op de feiten gedrukt. Je moet precies, tot op de seconde, weten hoe je in een situatie de spanning opbouwt, wat je triggert, wanneer je uit de situatie kunt weglopen, hoe je dit kunt doen en wat je hiervoor nodig hebt. Over zelfreflectie gesproken…

René zet zich in voor het thema huiselijk geweld. Hij wil graag dat er meer begrip komt voor de betrokkenen, meer kennis hoe om te gaan met plegers (dus nog niet veroordeelden) en hij zou graag zien dat mensen die potentiele plegers zijn, inzien hoe ontzettend fout het kán gaan. René had maanden voor de escalatie hulp gevraagd aan de politie, uitgesproken dat hij op springen stond. Hij wilde hulp. Voor zichzelf en zijn gezin. Hij werd naar huis gestuurd onder het mom van (die kennen we vast allemaal wel) ‘mijnheer, er is nog niets feitelijks gebeurd, hier heeft u een telefoonnummer dat u kunt bellen als het escaleert.’ En dus ging René naar huis. Het was vier maanden later dat het escaleerde. De politie heeft hem vervolgens opgepakt en dit is allerminst soepel verlopen. René vroeg hulp, kreeg het niet, het ging mis en ineens was hij ‘fout’. Bizar toch.

René is er nog niet. Hij is inmiddels drie jaar verder, heeft zich goed leren kennen en neemt iedere uitdaging aan om zichzelf nog beter te leren kennen. Hulpverlening na al die verplichte behandelingen is er niet in Nederland. Vreemd? Ja, absoluut! Dit kon René niet begrijpen en er moest iets veranderen. Er moest iets komen waar alle betrokkenen van huiselijk geweld terecht konden om hun verhaal te delen, advies te krijgen, noem maar op. En zo is Agressie, en daarna? ontstaan. Wekelijks op donderdagavond een inloop, waar je (vrijblijvend) terecht kunt voor een kop koffie. Je mag je verhaal vertellen, al hoeft dit niet. De ervaring leert (sinds de start in maart 2016) dat mensen het erg prettig vinden om bij de inloop binnen te wandelen. Soms ontmoeten ze elkaar en drinken koffie en ook ontstaan er mooie gesprekken. Het fijne eraan is, geen verplichtingen, je hoeft je niet aan te melden, je hoeft niet wekelijks te gaan, je mag jezelf zijn.

Niks is zo makkelijk als te oordelen. Niks is zo makkelijk om te zeggen dat de ander fout was. Het vraagt pas wat van je als je na moet denken, in moet leven in de ander, buiten je eigen referentiekader een beeld moet vormen. Dus oordeel wat je wil, daarmee laat je jezelf zien. Daarmee laat je niet zien wat die ander voor mens is. Want zeg nou zelf, wat is fout als je niet weet wat fout is. Als je het niet herkent? Als je niet weet dat je anders in situaties kunt handelen.

Ik heb geleerd om niet te oordelen, of om mijn oordeel bij te stellen. Voor mij betekent dit dat ik ieder mens als mens zie. Dit houdt niet automatisch in dat ik iedereen aardig vind. Wel dat ik kijk naar hoe je als mens bent, hoe je met mij omgaat. En daarop baseer ik mijn gevoel over de ander. In mijn werk oordeel ik niet. Als mens ook niet. Zou ik dat namelijk beide wel doen… dan zou ik nooit voor René gevallen zijn.

Hetgeen dat René heeft gedaan, zijn delict, vind ik vreselijk. René is echter meer dan het delict, hij  is een mens. Een man met een heerlijke humor, prachtige ogen, een man die verantwoordelijkheid durft te nemen voor zijn daad (ga jij maar eens met zo’n billboard en tekst in drie grote plaatsen in Nederland tentoongesteld worden, dat noem ik lef hebben). En ik ben verdomde trots op hem!

ZIE iedereen als mens, niet alleen de bagage…

Ik ben in staat tot liefde

amour

Mijn boek eindigde met de woorden alles is mogelijk, toch?  Dat deze woorden meer dan de waarheid zijn, heb ik inmiddels maar al te goed door. Het leven, beter gezegd de liefde, heeft mij overvallen en verrast. Om meteen duidelijkheid te geven… ik ben van top tot teen verliefd geworden op een man. Voordat je mond nu openvalt van verbazing, of niet, weet dat mij exact hetzelfde overkwam. Ik was in de war, verbaasd, van mijn stoel gevallen en verbouwereerd. En meer dan dat.

Laat ik het enigszins uitleggen.

Ik ben via een professionele collega met René (zo heet hij) in contact gekomen, ergens in mei/juni dit jaar. We hebben telefoongesprekken gevoerd met elkaar over deelname aan mijn team van Jeugd over-winnen. Eind augustus heb ik hem geïnterviewd in Eindhoven. Op de plek waar hij wekelijks een bijeenkomst organiseert voor lotgenoten van huiselijk geweld. René is namelijk de oprichter van ‘Agressie, en daarna?‘ Het was een goed gesprek. Meer niet en ik ging weer. We hadden af en toe contact via e-mail of app over de boekpresentatie van mij en ik besloot hem uit te nodigen.

Hij was erbij tijdens de presentatie van mijn boek. Het is pas daarna dat we met elkaar in contact kwamen op persoonlijk vlak. Veel, heel veel gemaild, geappt en gesproken over zijn leven en dat van mij. De gesprekken waren diepgaand, open en kwetsbaar. Hij naar mij en ik naar hem. Het was na twee weken dat ik voelde dat ik andere en voor mij totaal onbekende gevoelens kreeg. Gevoelens die op dat moment voor mij onwenselijk waren. Althans, voor een man. Een mooi mens is René, met wie ik een klik voelde die enorm diep ging.

En toen werd ik bang. Ik kende dit niet, had dit volledig uitgesloten. Dus ik hield mijn mond. Ook tegen hem. En hij? Hij hield afstand, ik kon toch niet op hem vallen, ik was duidelijk geweest in mijn gevoelens voor vrouwen. We bleven diepe gesprekken voeren en mijn gevoelens werden sterker. Het verwarde me en maakte me blij. Ik verzette me ertegen, ik kon en wilde geen man accepteren in mijn leven. Niet op die manier. Het gebeurde toch, ik werd voor het eerst, op een diep niveau, verliefd op een man. Het toegeven was lastig en bevrijdend tegelijk. We zijn de gesprekken daarna met elkaar aangegaan, hebben elkaar beter leren kennen en de liefde zat er. Aan beide kanten. Ik genoot van de gesprekken, het plezier en ik genoot van hem.

Het is verwarrend voor me en het maakt me ook gelukkig. Ik had een hokje nodig om houvast te hebben, dat hokje is geen hokje meer.

Zoals ik laatst bij een vriend op FB schreef…

Ik dacht
Ik wist het zeker
Totdat ik ontdekte
Dat zekerheid ook maar schijn is
Dus nu weet ik zeker wat ik eerder niet zeker wist

Ik ben in staat tot liefde… En ik geniet ervan!

Hoe verrassend kan het leven zijn… hoe onnozel en beperkend kunnen hokjes zijn. En voor je het jezelf afvraagt of ik nu dan dus biseksueel ben… Nee, mijn gevoel blijft zoals het nu is, ik ben in staat tot liefde, daar staat elk geslacht volledig los van. En mijn liefde, mijn intens gelukkige gevoel, voor René is waar ik van geniet. Intens geniet!

Dapper Hart

dapper-hart

Het Dapper Hart Event komt eraan! Een waardevol event dat voor iedereen die iets met seksueel geweld te maken heeft (gehad) zou moeten gaan bezoeken. Of je nu lotgenoot bent, een partner van een lotgenoot, een kind, vader/moeder, een professional. Het is leerzaam en helend. Een dag vol prachtige, mooie workshops, lezingen, muziek, etc. Je gaat naar huis met een gevuld en warm hart, een verbinding met de ander en veel meer inzicht van het thema en de mens.

De kosten voor de entree bedragen € 15,00 euro, dit is tevens voor de toegang tot een activiteit naar keuze. Je kunt tussendoor ook uitgebreid rondlopen, boeken inzien en/of kopen, in gesprek gaan met mensen, genieten van een lekkere kop koffie.

Ooit al eens de liefdevolle sfeer willen ervaren die iedere keer weer voelbaar is bij een dergelijke samenkomst van vele lotgenoten en mensen die erbij betrokken zijn? Dan is dit je kans. Het is een unieke gebeurtenis en een gevoel dat je niet snel meer zult vergeten!

Wil je je inschrijven voor de workshop die ik geef die middag – ‘seksuele beleving na seksueel misbruik’? Dit kan door je hier aan te melden (na betaling kun je jezelf aanmelden). Tijdens de workshop besteed ik aandacht aan:
– de gevolgen van misbruik op de ontwikkeling van seksualiteit
– orgasme
– aanrakingen en intimiteit
– dissociatie
– revictimisatie
Wil je nog meer informatie over de workshop, stuur me dan een e-mail info@jeugd-over-winnen.nl

Tijdens het event kun je mijn boek uiteraard aanschaffen. Bevrijd van schaamte en schuld – € 22,50

Voor het bekijken van het volledige programma van Dapper Hart, klik hier.

Woordkunsten – échte kunst

woordkunsten

Foto: Woordkunsten

Liefde, vriendschap, verwantschap spelen een grote rol in mijn leven. Een soort van rode draad meer. Jarenlang was ik ernaar op zoek. Natuurlijk kon ik dit niet vinden, laat staan aanraken. Ik was immers niet oprecht en eerlijk naar mezelf toe. Hoogst onbewust overigens. Ik dácht namelijk oprecht te zijn over mijn eigen gevoelens. Wist ik veel…

Anno 2016 is mijn leven zo nadrukkelijk anders. Ben ik zo nadrukkelijk anders. Eindelijk mezelf en eindelijk ga ik voor wat ik voel en wil. Want het moet goed voor mezelf voelen, niet langer loyaal zijn aan de ander, aan het leven. Slechts loyaal aan mezelf. Waardoor er automatisch ruimte ontstaat voor loyaliteit naar de ander. En dat geeft me toch een boost, een geweldig liefdevol gevoel. Tintelingen door mijn hele lijf!

Het laatste jaar zijn er een aantal mensen heel belangrijk voor me geworden. Ieder omdat zij een bepaald puzzelstukje vervulde. Nee, dat zeg ik niet juist. Ik heb de puzzel zelf al gevonden, de stukjes geteld (en het is compleet). Nu ben ik de puzzel aan het leggen. Naast het feit dat ik niet van spelletjes houd (in mijn boek beschrijf ik waar dit vandaan komt) moet ik zeggen dat deze puzzel me veel doet. Plezier geeft zelfs. En zo af en toe voel ik aan dat een stukje uit die puzzel niet gelegd moet worden door mezelf, maar door een ander. Dat maakt de puzzel en dus mijn leven helemaal compleet.

En dan kom ik ook prachtige mensen tegen die me op de een of andere manier zo diep raken. Zo ook met Jentl, zij creëert de meest prachtige teksten en zet deze op mooie houten frames, of kaarten en posters, wat jij wilt. En met haar werkelijke Woordkunsten raakte ik geïntrigeerd door haar woordgebruik en de tactvolle gevoeligheid die zij absoluut beheerst. Ik begon me af te vragen hoe het kwam dat deze woorden mij zo konden laten voelen. Door haar woorden wist Jentl contact met haar te laten maken. Wat…, zelfs contact met mezelf. En dat was mooi. Zo intens fijn soms. Want als je jarenlang zo ver van je eigen gevoel hebt afgestaan, is het beleven van je eigen gevoel een feestje.

Daarom, precies daarom, heb ik Jentl gevraagd om een gedicht te schrijven voor de boekpresentatie. Zij beheerst een gave om zichzelf te laten zien, zonder dat zij zichzelf laat zien. Ja, best complex wat ik hier zeg, dat weet ik.

Liefde en gevoelens zijn een teer punt voor me geweest. Nog steeds af en toe wel. Maar ik vind het nu niet erg meer als ik overvallen word door vreugde of verdriet. Het mag zijn zoals het er is. Dat ben ik tenslotte. Ik ben gepassioneerd, heb een bom aan liefde in mezelf en ik geef graag. Ik hou enorm van mensen. Niet van alle mensen overigens. Ondanks dat ik contact met mensen nog steeds spannend vind en soms niet weet hoe ik me moet verhouden tot iemand, wil ik dit wel. Dus ga ik ervoor. Ook weer een exposure stukje, zeg ik maar. Ga er doorheen en ontdek hoe intieme vriendschappen kunnen voelen.

En Woordkunsten heeft daar een klein stukje in bijgedragen. Noot aan Woordkunsten, terwijl ik dit stukje wil publiceren hoor ik op de radio Wende… met Roses in June… 😉 Speciaal voor jou, lieve Jentl.

Wil je meer lezen van Woordkunsten? Ze staan regelmatig op markten en ook kun je via de website www.woordkunsten.nl een kijkje nemen in de webshop! En mocht je haar willen boeken voor een bijeenkomst? Ik beveel haar van harte aan!

Raken en geraakt worden

grateful-rock

Wat een liefde en verbondenheid!

Terugkijkend op een week vol verschillende gevoelens, waarbij ik heen en weer werd geslingerd van een heerlijke lachbui, naar een traan van ontroering. Wat me enorm geraakt heeft tijdens de avond van de presentatie, was de omhelzing tussen Cerita en mij. Ik zag de foto die Jentl me stuurde en kreeg een brok in mijn keel. De tranen rolden over mijn wangen en ik huilde zonder geluid. Dit moment heb ik zo puur en alleen met Cerita gedeeld, op dat moment bestond er niets anders dan zij en ik. Die foto had ik niet verwacht. Een extra cadeautje is het, een vastlegging van de liefde tussen moeder & dochter.

Na de presentatie zijn we met z’n vieren nog even naar Domino’s geweest. Na zo’n avond mag je even een ongezonde snack eten, leek ons. Dus pizza en pasta voor ons! Napraten, waarover eigenlijk? Het gevoel was zo overweldigend en mijn ratio kon daar geen klap mee. Ook dit was okee, al is dit lastig voor me.

En dan de volgende dag… ik ging naar mijn werk waar mijn leidinggevende me vroeg hoe het was geweest. Nog voordat ik kon antwoorden, voelde ik de emotie alweer omhoog schieten. Zo vol zat ik van de heerlijke avond. Ik heb kunnen vertellen hoe het was geweest, hoe ik het heb beleefd. Mijn boek werd doorgebladerd. In de middag werd ik in Helmond, mijn werkgemeente, rondgeleid om de locaties te zien waar ik ga werken. Bij het Centrum voor Jeugd en Gezin in Noord en Oost Helmond ga je me veel zien. En soms zit ik twee keer in de week in Waalre, tussen mijn MEE-collega’s. En ook dat is heerlijk, de verbondenheid ervaren.

’s Avonds ben ik uit eten geweest met een lieve vriend (als ik hem zo mag noemen) en hier kon ik bijkomen. Hij was er de vorige avond ook bij en natuurlijk spraken we erover. En over de afgelopen periode in zijn leven en in dat van mij.

Mijn telefoon, Facebook, Twitter en mail stonden roodgloeiend! Ik had amper de tijd om de reacties te beantwoorden. Geweldig vond en vind ik het! Gisterenmiddag was ik vrij en ben ik gaan zitten om mensen te mailen, te bellen. De emoties stromen niet meer zo heftig door mijn lijf. Gisteravond heel gezellig met een vriendin (ja, ik geloof wel dat dit een mooie vriendschap is) een wijntje gedronken en gepraat, gelachen en gedeeld. Bijzonder mooi, warm ook. Dat was genieten.

En dan nu… ik weet welke richting ik uit wil. Dat is de kant die ik blijf bewandelen. Dus de komende twee maanden staan in het teken van genieten, werken, relaxen, workshops/trainingen/voorlichting geven, nieuwe plannen uitwerken, met lieve mensen samen zijn en nieuwe mensen ontmoeten. Volgende week eerst de Lotgenotendag in Driebergen, waar ik voor de eerste keer Biodanza zal ervaren!

Mijn volgende activiteit? Kerstdag 2016meer info volgt.

Hard werken. Met hart en ziel. Dat is mijn passie en dat is mijn kracht. Ik hou van het leven en het leven houdt van mij.

Liefs,
Brigitte

The day after

lfwk20160913-img_2996

Wat een intens heftige, emotionele, ontroerende en verbindende avond! Ik ben sprakeloos, heb zoveel geweldige emotie en verbondenheid gevoeld. Het gaf me verdriet, liefde (enorm veel liefde!) en kracht. Kracht om door te gaan. Het door mij gekozen en in geslagen pad is de juiste. Zoals ik tijdens mijn trainingen ook zeg, over 20 jaar geen nieuwe groep ervaringsdeskundigen die aangeven dat de hulpverlening en alle betrokkenen hen onvoldoende gezien hebben.

Ik ben trots op de mensen die met mij het interview aangingen, ik ben trots op hen die op durfden en konden staan. Ik ben trots op iedereen die er was om dit enorme taboe, dit vreselijk moeilijke onderwerp aandacht te geven. Misschien ben ik daar wel het meest blij mee, zie ons…

1 op de 4 meisjes en 1 op de 6 jongens, iedere dag weer!

B.A.C.A. moest gezien worden, zij doen voor kinderen waar het heel hard nodig is. Firefighter, Lethal Angel en Words waren er namens alle Chapters in ons land. Zoals ik tegen hen zei na afloop… jullie doen wat ik nodig had toen ik klein was. Laat je door niets en niemand tegenhouden om kinderen te blijven helpen en steunen.

De lieve woorden die ik kreeg na afloop vooral. Mensen die geraakt zijn, zich open durfden te stellen. Dat maakte me zo intens gelukkig! Raken en verbinden…

Mijn missie heeft een volgende stap bereikt! Bring it on!

DANK JULLIE! X

 

D-Day

Let’s do it – Let’s do it – Let’s do it

Let’s live it up. Tonight’s the night. Let’s… kick it!