Kerstwens

wens-2017

Kerstmis, een nieuw jaar inluiden…
Het is niet voor iedereen vanzelfsprekend gezellig. Pijn en verdriet, het gemis van een geliefde, herinneringen die niets anders dan pijn doen.
Kerstmis, het is voor sommigen van ons een moeilijke periode. Dagen waarin je geconfronteerd kunt worden met dat wat je niet hebt.
Of dat wat je ooit had en nooit meer wilt.

Wees lief voor jezelf.
Zorg goed voor jezelf.
Kerstmis mag zijn zoals jij het graag wilt, waar jij je prettig bij voelt.
Niets moet, veel mag.
Weet dat alles okee is.

Namens Jeugd over-winnen wens ik je goede dagen toe.

Brigitte

 

 

 

.

Woordkunsten – échte kunst

woordkunsten

Foto: Woordkunsten

Liefde, vriendschap, verwantschap spelen een grote rol in mijn leven. Een soort van rode draad meer. Jarenlang was ik ernaar op zoek. Natuurlijk kon ik dit niet vinden, laat staan aanraken. Ik was immers niet oprecht en eerlijk naar mezelf toe. Hoogst onbewust overigens. Ik dácht namelijk oprecht te zijn over mijn eigen gevoelens. Wist ik veel…

Anno 2016 is mijn leven zo nadrukkelijk anders. Ben ik zo nadrukkelijk anders. Eindelijk mezelf en eindelijk ga ik voor wat ik voel en wil. Want het moet goed voor mezelf voelen, niet langer loyaal zijn aan de ander, aan het leven. Slechts loyaal aan mezelf. Waardoor er automatisch ruimte ontstaat voor loyaliteit naar de ander. En dat geeft me toch een boost, een geweldig liefdevol gevoel. Tintelingen door mijn hele lijf!

Het laatste jaar zijn er een aantal mensen heel belangrijk voor me geworden. Ieder omdat zij een bepaald puzzelstukje vervulde. Nee, dat zeg ik niet juist. Ik heb de puzzel zelf al gevonden, de stukjes geteld (en het is compleet). Nu ben ik de puzzel aan het leggen. Naast het feit dat ik niet van spelletjes houd (in mijn boek beschrijf ik waar dit vandaan komt) moet ik zeggen dat deze puzzel me veel doet. Plezier geeft zelfs. En zo af en toe voel ik aan dat een stukje uit die puzzel niet gelegd moet worden door mezelf, maar door een ander. Dat maakt de puzzel en dus mijn leven helemaal compleet.

En dan kom ik ook prachtige mensen tegen die me op de een of andere manier zo diep raken. Zo ook met Jentl, zij creëert de meest prachtige teksten en zet deze op mooie houten frames, of kaarten en posters, wat jij wilt. En met haar werkelijke Woordkunsten raakte ik geïntrigeerd door haar woordgebruik en de tactvolle gevoeligheid die zij absoluut beheerst. Ik begon me af te vragen hoe het kwam dat deze woorden mij zo konden laten voelen. Door haar woorden wist Jentl contact met haar te laten maken. Wat…, zelfs contact met mezelf. En dat was mooi. Zo intens fijn soms. Want als je jarenlang zo ver van je eigen gevoel hebt afgestaan, is het beleven van je eigen gevoel een feestje.

Daarom, precies daarom, heb ik Jentl gevraagd om een gedicht te schrijven voor de boekpresentatie. Zij beheerst een gave om zichzelf te laten zien, zonder dat zij zichzelf laat zien. Ja, best complex wat ik hier zeg, dat weet ik.

Liefde en gevoelens zijn een teer punt voor me geweest. Nog steeds af en toe wel. Maar ik vind het nu niet erg meer als ik overvallen word door vreugde of verdriet. Het mag zijn zoals het er is. Dat ben ik tenslotte. Ik ben gepassioneerd, heb een bom aan liefde in mezelf en ik geef graag. Ik hou enorm van mensen. Niet van alle mensen overigens. Ondanks dat ik contact met mensen nog steeds spannend vind en soms niet weet hoe ik me moet verhouden tot iemand, wil ik dit wel. Dus ga ik ervoor. Ook weer een exposure stukje, zeg ik maar. Ga er doorheen en ontdek hoe intieme vriendschappen kunnen voelen.

En Woordkunsten heeft daar een klein stukje in bijgedragen. Noot aan Woordkunsten, terwijl ik dit stukje wil publiceren hoor ik op de radio Wende… met Roses in June… 😉 Speciaal voor jou, lieve Jentl.

Wil je meer lezen van Woordkunsten? Ze staan regelmatig op markten en ook kun je via de website www.woordkunsten.nl een kijkje nemen in de webshop! En mocht je haar willen boeken voor een bijeenkomst? Ik beveel haar van harte aan!

The day after

lfwk20160913-img_2996

Wat een intens heftige, emotionele, ontroerende en verbindende avond! Ik ben sprakeloos, heb zoveel geweldige emotie en verbondenheid gevoeld. Het gaf me verdriet, liefde (enorm veel liefde!) en kracht. Kracht om door te gaan. Het door mij gekozen en in geslagen pad is de juiste. Zoals ik tijdens mijn trainingen ook zeg, over 20 jaar geen nieuwe groep ervaringsdeskundigen die aangeven dat de hulpverlening en alle betrokkenen hen onvoldoende gezien hebben.

Ik ben trots op de mensen die met mij het interview aangingen, ik ben trots op hen die op durfden en konden staan. Ik ben trots op iedereen die er was om dit enorme taboe, dit vreselijk moeilijke onderwerp aandacht te geven. Misschien ben ik daar wel het meest blij mee, zie ons…

1 op de 4 meisjes en 1 op de 6 jongens, iedere dag weer!

B.A.C.A. moest gezien worden, zij doen voor kinderen waar het heel hard nodig is. Firefighter, Lethal Angel en Words waren er namens alle Chapters in ons land. Zoals ik tegen hen zei na afloop… jullie doen wat ik nodig had toen ik klein was. Laat je door niets en niemand tegenhouden om kinderen te blijven helpen en steunen.

De lieve woorden die ik kreeg na afloop vooral. Mensen die geraakt zijn, zich open durfden te stellen. Dat maakte me zo intens gelukkig! Raken en verbinden…

Mijn missie heeft een volgende stap bereikt! Bring it on!

DANK JULLIE! X

 

D-Day

Let’s do it – Let’s do it – Let’s do it

Let’s live it up. Tonight’s the night. Let’s… kick it!

 

De geboorte van liefde

48 hours

Een laatste blog voordat ik mijn boek presenteer aan jullie. En aan de wereld. Een blog over de liefde. De liefde die ik al wenste vanaf dat ik 15 jaar was. Ik wilde zo ontzettend graag moeder worden. Al op jonge leeftijd wist ik dat ik een kind wilde. Ik had zoveel liefde te geven en wist hoe ik dat wilde doen. Beschermen, houden van, zorgen voor.

Het duurde nog heel wat jaren voordat mijn grote wens uitkwam. Ik was 30 en kwam hem weer tegen, de man die de vader van mijn kind zou worden. Al sinds mijn 13e kende ik hem. En al die tijd vond ik hem bijzonder, ook door de mate van kwetsbaarheid die hij liet zien. En ja, dat is een zwakte van me. Wel een liefdevolle zwakte, toch.

Niet al te lang daarna was ik zwanger. Ik was zo ongelooflijk gelukkig! Vanaf dat moment beschermde ik mijn kind, van wie ik zéker wist dat het een jongen was. Ik praatte tegen ‘Kleintje’, zo noemde ik mijn baby. Ik zei dat mijn liefde en bescherming er zouden zijn. Ik aaide mijn buik, alsof Kleintje dit kon voelen. Ik zorgde goed voor mezelf, sliep genoeg en voor de rest… hield ik met heel mijn hart van mijn ongeboren kind. Ik was intens gelukkig.

De tijd brak aan dat we een naam zouden bedenken. En daar waren we snel samen uit.

Op 27 april 2000 werd ze geboren, precies op de dag dat ze werd verwacht. Om precies 22.00 uur. Het was een bijzondere ervaring, ik mocht haar zelf uit mij halen! Op het moment dat het hoofdje was geboren zei de verloskundige “pak ze maar vast en haal ze er maar uit”. Onwennig deed ik dat. Heel voorzichtig legde ik mijn handen om haar hoofdje en daarna onder haar okseltjes. En zo heb ik mijn eigen dochter op de wereld gezet. Persend, en liefdevol met mijn beide handen uit mijn lichaam gehaald. Met een gevoel van zoveel geluk en liefde voor dit kleine mensje heb ik haar op mijn buik gelegd en kon ik alleen maar kijken en huilen. Een nieuw gevoel van gelukkig zijn overviel me. Het deed lichamelijk pijn om zoveel geluk en liefde te voelen voor een mensje. Mijn dochter…

Een meisje inderdaad, geen jongen. Ik zat er behoorlijk naast. Ik was trots op haar, vanaf de eerste seconde. Mijn dochter is het prachtigste meisje van de hele wereld! Ik was trots op haar omdat ze zwarte haren had, ze de mooiste ogen had die er bestonden, ze een prachtig bruin huidje had dat me nog trotser maakte. Ze had de genen van haar vader duidelijk geërfd, waardoor haar Molukse bloed zichtbaar was. En ik straalde! Ik heb sinds die tijd geen intiemer en mooier moment gevoeld.

Ze is nu 16 en iedere dag nog ben ik trots op haar. Zij is de nummer 1 in mijn leven. Ze is een zelfbewuste jongedame aan het worden. Ze weet goed wat ze wil en hoe ze dat kan bereiken. Door hard te werken, bij zichzelf te blijven en haar gevoel te voelen en te volgen. Haar hart spreekt en dat laat ze af en toe ook helder horen! Je moet mij dan eens zien stralen.

Cerita heeft twee wensen voor haar toekomst. Het liefst wordt ze profvoetballer bij het nationaal damesteam. En als die droom niet uitkomt… dan wil ze heel graag strafrechtadvocaat worden. Ja, mijn dochter staat voor rechtvaardigheid. En ze staat voor de mensen in de maatschappij die in een hokje worden geduwd. Al van kleins af aan komt zij op voor hen die dat soms niet zelf kunnen. Dat is mijn dochter!

Even een woordje gericht aan de scouts. Kom gewoon eens kijken bij een wedstrijd van de MO19-1 van Zwaluw VFC. Dat is een team zoals je ze maar weinig ziet, felle dames! En Cerita is snel, pittig en allesbehalve bang voor de tegenstander. Een rasechte en knalgoede verdediger, die dochter van mij!

Dus, lieve mensen, als jullie mijn toespraak dinsdag horen. Mijn woorden die ik uitspreek tegen en over mijn dochter… weet dan, dat ik eigenlijk het bovenstaande allemaal wil zeggen. Dit doe ik niet, omdat ik dan erg emotioneel word en overstroom van liefde, waardoor de woorden niet langer verstaanbaar zijn…

Cerita, mijn trots en mijn liefde! Ik ben dankbaar, intens dankbaar, dat ik jouw moeder mag zijn. En ik je op mag zien groeien tot een prachtige volwassene. Door jou heb ik de liefde in mezelf beter leren kennen.

Liefs,
mama xxx

In de startblokken, drie…

3

De presentatie van mijn boek heb ik met veel enthousiasme, plezier en gevoel georganiseerd. Daarbij heb ik mensen benaderd, advies gekregen en noem maar op. Ik ben een rasechte netwerker en verbinder, ik spreek iedereen aan die goed voelt en waar ik graag mee samen wil werken. En achter alles zit een verhaal, een gedachte of gevoel. De mensen in mijn omgeving zijn bijzonder. Stuk voor stuk.

Ik ben een dankbaar mens.

En dan dit weekend! Een spannend en ontspannend weekend en dat is maar goed ook. Spanning is goed, nodig ook. Het houdt me scherp. Ontspanning zorgt weer voor plezier en ook dat is belangrijk. In gedachten doorloop ik de presentatie, oefen ik hetgeen ik wil zeggen. Ik kijk er steeds meer naar uit, voel me er helemaal klaar voor!

Morgen rond 18 uur zet ik mijn laatste ‘aftel-blog’ online ‘De geboorte van mijn liefde’.

Lief dagboek

4

Lief dagboek,

Het begint echt vorm te krijgen. Mijn boek gaat straks overal beschikbaar zijn. Of je het nu wil kopen, of wil lenen bij de bieb. Gisteren zag ik het boek staan op de site van het Centraal Boekenhuis (literatuurplein). Vandaag zag ik dat het boek op de site van bol.com, Bruna en ECI staat! En dan ineens slaat de spanning toe.

Heb ik je al verteld hoeveel mensen er bij gaan zijn? Bijna zo’n 150, joh! En zij komen voor het boek, voor het thema seksueel misbruik of voor mij. En dat laatste is best lastig, want ondanks dat ik behoorlijk druk kan zijn (lees: extravert), vind ik aandacht nog steeds enorm wennen. Hoe moet ik me gedragen? Hoe kan ik proberen helder en duidelijk te spreken en de boodschap overbrengen. En ik weet dat ik af en toe de emotie zal voelen. Dat is okee. Het is ook niet niks, zo’n dag. Maar toch…

Ooh dagboek, ik kijk er zo erg naar uit! De mensen die zich aangemeld hebben zijn zo mooi! Sommigen ken ik niet, anderen alweer jaren. En de mensen die ik geïnterviewd heb, zij zijn er nagenoeg allemaal! Dat maakt me gelukkig, een gevoel van compleetheid bijna.

Lief dagboek, je hebt me in mijn hoofd al die maanden zo gesteund. En nu mag ik afscheid van je nemen. Al die tijd kon ik mijn gevoelens met je delen, heb je me terzijde gestaan als ik het even niet meer wist. Soms had ik zelfs het idee dat ik werkelijk in gesprek kon gaan met je. Om natuurlijk te beseffen dat het mijn eigen gedachten waren.

Nog vier dagen en dan komen de mensen binnenlopen. Ik heb in gedachten al een beeld hoe de ruimte eruit zal zien. Ironisch genoeg is de zaal warm en met rode accessoires gevuld. Rood, mijn kleur. En de kleur van de jurk op de cover van het boek.

Hoe mijn leven eruit gaat zien na de presentatie? Geen idee. Ik laat het gebeuren en ga verder met het uitvoeren van mijn missie. De kinderen van nu hebben recht op betere en effectievere, zelfs meer op de persoon gerichte, hulpverlening. En wees eerlijk, dagboek van me, weet je nog hoe je mij hebt zien stoeien met mijn seksualiteit? Hoe ik twijfelde, niet wist hoe ik in elkaar stak, mezelf gewoon niet begreep als ik iets voelde of juist niet voelde. Daar gaan we verandering in proberen te brengen.

Dag dagboek, ik spreek je vast nog wel de komende dagen. Voor nu wilde ik jou eens even in spotlight zetten. Dat verdien je.

Liefs,
Brigitte

 

Zes dagen… plus een news flash!

6

Persbericht

Vandaag is het zover! Het persbericht wordt naar televisiestations zoals RTL-4, de publieke omroep en de landelijke pers gestuurd. Hoe ongelooflijk spannend is dat! Zou erop gereageerd worden? Het onderwerp is heel actueel, mijn openheid ongekend nieuw en er is veel, heel veel vraag naar een manier om seksualiteit na seksueel misbruik open te gooien, bespreekbaar te maken. En niet zomaar bespreekbaar, het moet passend zijn bij degene die met de hulpvraag komt. Dus zal er eerst onderzocht moeten worden, de therapeut samen met de cliënt, waar precies de pijnpunten en dus vragen zitten. En precies dit is nieuw voor de zorg.

** NEWS FLASH **
Tijdens de presentatie vertel ik de aanwezigen over een nieuwe ontwikkeling. Die gaat er komen! De primeur ligt dus bij hen die erbij zijn die avond!

Een persbericht maakt het enorm spannend voor me. De openheid en bekendheid van mijn boek, dat ik met veel liefde en trots heb geschreven, wordt dan bij een groot orgaan bekend gemaakt. Wat ik me voor ogen houd, continu, is het uiteindelijke doel. De kinderen die nu, iedere dag, week of maand, of slechts eenmaal worden misbruikt. Zij zijn het waar ik me voor inzet, me hard voor maak. Voor hen is het noodzaak dat de therapeuten, hulpverleners, zorginstellingen gaan beseffen dat zij de verdieping niet langer kunnen uitstellen.

De kinderen van nu zijn het ontzettend waard! Net zoals iedereen het waard is.

Vandaag is het zover!

`